Η πόλη-φάντασμα Καγιάκιοϊ: είσοδος, ωράριο και συμβουλές
📅 Ενημερώθηκε: • 🛡️ Ελέγχθηκε επί τόπου πριν από τη δημοσίευση: εισιτήριο εισόδου, τρόποι πληρωμής, ωράριο και πρόσβαση.
Η πόλη-φάντασμα Καγιάκιοϊ, γνωστή και ως Λεβίσσι, είναι ένας εγκαταλελειμμένος οικισμός στην πλαγιά ενός λόφου, περίπου 8 χλμ. από τη Φετιγιέ. Τα σπίτια χωρίς στέγες, τα ερείπια των παρεκκλησιών και τα στενά σοκάκια, σκορπισμένα στην πλαγιά πάνω από το σημερινό χωριό, διατηρούν ακόμη το περίγραμμα του οικισμού που κάποτε βρισκόταν εδώ.
Το μέρος αξίζει κάτι περισσότερο από μια σύντομη στάση για φωτογραφίες. Τα σοκάκια ανεβαίνουν σε αναβαθμίδες την πλαγιά, και καθώς περνάτε δίπλα από τις παλιές πόρτες, τις αυλές και τους τοίχους που καταρρέουν, αρχίζετε σιγά σιγά να φαντάζεστε πώς ζούσαν εδώ οι άνθρωποι πριν από το 1923.

⚡ Η πόλη-φάντασμα Καγιάκιοϊ με μια ματιά – 2026
Αξίζει να πάτε στο Καγιάκιοϊ;
Στο Καγιάκιοϊ αξίζει να πάτε για τα άδεια σπίτια, τα ερείπια των δύο εκκλησιών, τη θέα στην κοιλάδα και τη σιωπή ενός χωριού που εγκαταλείφθηκε πριν από έναν αιώνα. Δεν είναι μουσείο με έτοιμη διαδρομή και οργανωμένες εκθέσεις, και οι πινακίδες εδώ είναι λίγες. Μόλις όμως ξεκινήσετε, η διάταξη γίνεται γρήγορα κατανοητή: τα σπίτια είναι σε κλιμακωτές σειρές, τα σοκάκια ακολουθούν την πλαγιά, και οι δύο εκκλησίες βρίσκονται στο κάτω και στο πάνω άκρο του χωριού. Αν σκοπεύετε να ανεβείτε πάνω από το κάτω τμήμα, υπολογίστε περισσότερο χρόνο από όσο σας φαίνεται.
Πώς να φτάσετε στο Καγιάκιοϊ από τη Φετιγιέ και το Ολουντενίζ
Από το κέντρο της Φετιγιέ ως το Καγιάκιοϊ η απόσταση είναι μικρή: 20–25 λεπτά με ντολμούς ή περίπου 15 λεπτά με αυτοκίνητο. Έξω από την πόλη το μικρό λεωφορείο ανεβαίνει ελικοειδώς τους πευκόφυτους λόφους και σας αφήνει στην άκρη των ερειπίων.
Τη μέρα τα ντολμούς για το Καγιάκιοϊ κινούνται τακτικά. Στη Φετιγιέ υπάρχουν δύο κύρια σημεία επιβίβασης:
- Πίσω από το τζαμί Yeni Hamidiye Camii (Λευκό Τζαμί) στο κέντρο της πόλης.
- Πίσω από τον σταθμό λεωφορείων της Φετιγιέ (Otogar), τον κεντρικό σταθμό λεωφορείων της πόλης.
Με αυτοκίνητο το Καγιάκιοϊ απέχει περίπου 8 χλμ. από τη Φετιγιέ στον δρόμο για το Καγιάκιοϊ. Μπορείτε να παρκάρετε στην είσοδο του χωριού και κατά μήκος του κάτω δρόμου.
Με αυτοκίνητο, στην ίδια διαδρομή μπορείτε να φτάσετε και ως την παραλία Γκεμιλέρ ή ως το Ολουντενίζ.
Αν μένετε στο Ολουντενίζ ή στο Χισάρονου, δεν χρειάζεται να επιστρέψετε μέσω Φετιγιέ. Από το Χισάρονου, μέσα από το πευκοδάσος, οδηγεί στο Καγιάκιοϊ ένας δεύτερος δρόμος μήκους περίπου 5 χλμ. Από την πλευρά του Ολουντενίζ είναι ο πιο γρήγορος δρόμος.
Εισιτήριο εισόδου και ωράριο του Καγιάκιοϊ το 2026
Αυτή τη στιγμή η είσοδος κοστίζει το αντίστοιχο των €3 σε λίρες, με πληρωμή μόνο σε μετρητά. Κάρτες και ξένο νόμισμα δεν γίνονται δεκτά στο ταμείο, οπότε πάρτε αρκετές τουρκικές λίρες για όλη την παρέα. Τιμές Οκτωβρίου 2026.
Το ποσό σε λίρες εξαρτάται από την ισοτιμία της ημέρας. Θα σας φανούν χρήσιμα μικρά χαρτονομίσματα: το ταμείο δεν έχει πάντα ρέστα.
Την υψηλή σεζόν ο χώρος είναι συνήθως ανοιχτός από τις 09:00 ως τις 20:00, και η τελευταία είσοδος είναι στις 19:30. Τον χειμώνα το ωράριο είναι πιο σύντομο, οπότε αν έρχεστε προς το βράδυ, ελέγξτε την πινακίδα στην είσοδο.
Είναι δύσκολος ο περίπατος στο Καγιάκιοϊ;
Σε σημεία – ναι. Τα μονοπατάκια είναι ανώμαλα, γεμάτα πέτρες και σε μερικά τμήματα ανηφορίζουν απότομα. Τα σοκάκια επιπλέον έχουν μερικές φορές σκόνη. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι επισκέπτες περνούν χωρίς δυσκολία το κάτω τμήμα του χωριού. Για αμαξίδια τα ερείπια δεν είναι κατάλληλα.
Το Καγιάκιοϊ με παιδιά
Στο Καγιάκιοϊ μπορείτε να πάτε με παιδιά, αλλά το έδαφος δεν είναι κατάλληλο για παιδικά καρότσια. Αν έχετε μικρά παιδιά, ένας μάρσιπος πλάτης είναι πολύ πιο βολικός.
Για οικογένειες με μικρά παιδιά είναι καλύτερα να μείνουν στα κάτω σοκάκια και να μην ανεβούν ως τα πάνω ερείπια. Το καλοκαίρι συντομεύστε τη διαδρομή και κάνετε διαλείμματα.
Κρατάτε τα παιδιά κοντά σας, ειδικά πάνω, όπου οι άκρες των αναβαθμίδων τελειώνουν απότομα και οι παλιοί τοίχοι είναι συχνά ασταθείς. Επιπλέον, ορισμένα στόμια δεξαμενών είναι στο επίπεδο του εδάφους.

Πόσο χρόνο να υπολογίσετε για το Καγιάκιοϊ;
Για να νιώσετε το Καγιάκιοϊ, δεν χρειάζεται να γυρίσετε κάθε γωνιά. Ως πού θα φτάσετε εξαρτάται από τον χρόνο, τις δυνάμεις και τη φυσική σας κατάσταση.
- Σύντομη επίσκεψη: υπολογίστε 45–60 λεπτά για να δείτε τα κάτω ερείπια, να περπατήσετε στα κύρια σοκάκια και να βγάλετε μερικές φωτογραφίες. Καλή επιλογή αν δεν θέλετε να περπατήσετε πολύ.
- Συνηθισμένη επίσκεψη: υπολογίστε 1,5–2 ώρες για να δείτε το κάτω τμήμα, να ανεβείτε ψηλότερα ως τα ερείπια και να απολαύσετε την ανοιχτή θέα στην κοιλάδα.
- Μεγάλη επίσκεψη: υπολογίστε 3 ώρες ή περισσότερο για να ανεβείτε ως την Πάνω Εκκλησία και να κατεβείτε ως τον Soğuk Su Koyu (Κόλπο του Κρύου Νερού) και μετά να επιστρέψετε.
Το μονοπάτι προς το Ολουντενίζ είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση: διαρκεί 1,5–2 ώρες προς τη μία κατεύθυνση και τελειώνει στην ακτή, όχι στην είσοδο του χώρου.
Η καλύτερη ώρα της ημέρας για επίσκεψη στο Καγιάκιοϊ
Η καλύτερη ώρα για το Καγιάκιοϊ είναι συνήθως προς το τέλος της ημέρας, ειδικά από τα τέλη της άνοιξης ως τις αρχές του φθινοπώρου. Τότε η ζέστη πέφτει, και ο χαμηλός ήλιος αναδεικνύει την υφή της παλιάς πέτρας.
| Ώρα της ημέρας | Τι να περιμένετε | Πιο κατάλληλο για |
|---|---|---|
| Πρωί | Πιο δροσερά και πιο ήσυχα, ειδικά την άνοιξη και το καλοκαίρι. | Πιο ξεκούραστο περίπατο χωρίς κόσμο. |
| Μεσημέρι | Πιο ζεστά και με ήλιο, η σκιά ανάμεσα στα ερείπια είναι λίγη. | Μόνο σύντομη περιήγηση στα κάτω σοκάκια. |
| Προς το τέλος της ημέρας | Απαλό φως, έντονη υφή των ερειπίων και δροσιά για τις ανηφόρες. | Φωτογραφίες και ήρεμο περίπατο. |
| Πριν από το κλείσιμο | Το ωραιότερο φως της ημέρας πάνω στις πέτρινες τοιχοποιίες. Έχετε υπόψη ότι η τελευταία είσοδος είναι στις 19:30 και ο χώρος κλείνει στις 20:00, οπότε στο κατακαλόκαιρο, την ώρα του ηλιοβασιλέματος, θα επιστρέφετε ήδη προς την έξοδο αντί να το απολαμβάνετε από τα ερείπια. | Μια τελευταία σύντομη ματιά πριν από το δείπνο στο χωριό. |
Πρακτικές συμβουλές πριν από τον περίπατο στο Καγιάκιοϊ
- Παπούτσια: αθλητικά ή ορειβατικά παπούτσια με καλό πάτο είναι πολύ καλύτερα από σανδάλια και σαγιονάρες.
- Ήλιος και ζέστη: το μεγαλύτερο μέρος του χώρου είναι εκτεθειμένο στον ήλιο, και μετά το ταμείο δεν υπάρχει πια πού να αγοράσετε ποτά. Πάρτε νερό από κάποιο από τα καφέ στην είσοδο και τους ζεστούς μήνες μην ξεχάσετε το αντηλιακό και το καπέλο.
- Μετά το ηλιοβασίλεμα: στο Καγιάκιοϊ κάνει συνήθως 3–4°C πιο δροσιά από ό,τι στο κέντρο της Φετιγιέ, οπότε για αργή επίσκεψη ή δείπνο στο χωριό πάρτε ένα ελαφρύ πουλόβερ.
- Το κάπνισμα απαγορεύεται: δεν επιτρέπεται το κάπνισμα σε όλο τον χώρο. Τον περισσότερο καιρό του χρόνου η πλαγιά είναι καλυμμένη με ξερό χορτάρι και θάμνους, και τα ερείπια συνορεύουν με πευκοδάσος, οπότε ένα αποτσίγαρο αρκεί για να ξεσπάσει φωτιά.
- Πτήσεις drone: τα drone πρέπει να είναι καταχωρισμένα στην τουρκική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας SHGM, και για λήψεις σε προστατευόμενο χώρο όπως το Καγιάκιοϊ χρειάζεται και άδεια από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Οι κανόνες αλλάζουν κατά καιρούς, οπότε ελέγξτε από πριν τις ισχύουσες απαιτήσεις.

Η ιστορία του Λεβίσσι και η ανταλλαγή πληθυσμών του 1923
Άνθρωποι ζούσαν σε αυτή την πλαγιά πολύ πριν εμφανιστεί το χωριό που βλέπετε σήμερα. Οι σαρκοφάγοι και οι λαξευτοί τάφοι στους γύρω λόφους μαρτυρούν οικισμό στη λυκιακή και αργότερα στην ελληνιστική περίοδο, και θεωρείται ότι η αρχαία πόλη Καρμυλησσός βρισκόταν στην ίδια πλαγιά ή κοντά σε αυτήν. Αφού τον 15ο αιώνα η περιοχή πέρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η τοπική ελληνορθόδοξη κοινότητα συνέχισε να ζει εδώ, ρυθμίζοντας σε μεγάλο βαθμό η ίδια τις θρησκευτικές και κοινοτικές της υποθέσεις.
Ο οικισμός αναπτύχθηκε κυρίως τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Οι εκτιμήσεις για το μέγεθός του διαφέρουν πολύ – από μερικές εκατοντάδες ως περισσότερα από 3000 πέτρινα σπίτια, χτισμένα σε αναβαθμίδες στην πλαγιά. Τα περισσότερα ήταν μικρές μονοκατοικίες εμβαδού περίπου 50 τετραγωνικών μέτρων· ανάμεσά τους βρίσκονταν εκκλησίες, παρεκκλήσια, σχολεία και εργαστήρια, και τα ένωναν στενά σοκάκια. Τα στοιχεία για τον πληθυσμό επίσης διαφέρουν πολύ, αλλά συχνά αναφέρονται οθωμανικά αρχεία του 1912, όπου καταγράφονται περίπου 6500 κάτοικοι.
Η ίδια η πλαγιά είναι πολύ πετρώδης και απότομη για γεωργία, οπότε η κοινότητα ασχολούνταν με το εμπόριο και τις τέχνες. Οι κάτοικοι ήταν ξυλουργοί, λιθοξόοι, σιδεράδες, πεταλωτές και ράφτες, και τα εργαστήριά τους εξυπηρετούσαν όλη την περιοχή. Στις αρχές του 20ού αιώνα το Λεβίσσι είχε δική του αγορά, ταχυδρομείο, φαρμακείο και νοσοκομείο με μόνιμους γιατρούς, όπου έρχονταν και από τα γειτονικά χωριά. Το χωριό είχε επίσης δικά του σχολεία, ανάμεσά τους και σχολείο θηλέων στην πλαγιά πάνω από το χωριό, όπου η διδασκαλία γινόταν στα ελληνικά. Όσοι ήθελαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους έπρεπε να φύγουν για τη Ρόδο, την Αθήνα ή την Κωνσταντινούπολη.
Η κλιμακωτή διάταξη είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Καγιάκιοϊ: είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε κανένα σπίτι να μην κρύβει τον ήλιο και τη θέα από κάποιο άλλο. Το χτίσιμο στην πλαγιά επιπλέον άφηνε ελεύθερη για καλλιέργειες την πιο επίπεδη και κατάλληλη για καλλιέργεια γη στον πάτο της κοιλάδας.
Το Λεβίσσι δεν ήταν η μόνη κοινότητα εδώ. Μουσουλμανικές τουρκικές οικογένειες ζούσαν σε ξεχωριστό οικισμό στην πεδιάδα από κάτω και καλλιεργούσαν τον πάτο της κοιλάδας, ενώ η ελληνορθόδοξη κοινότητα έμενε στην πλαγιά. Σύμφωνα με τις τοπικές αφηγήσεις, οι δύο κοινότητες ζούσαν για γενιές η μία δίπλα στην άλλη σχεδόν χωρίς τριβές, ώσπου ο πόλεμος και η ανταλλαγή πληθυσμών έβαλαν τέλος σε αυτό.

Ως το 1923 το χωριό λεγόταν Λεβίσσι. Σύμφωνα με τη σύμβαση για την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, οι κάτοικοί του έπρεπε να φύγουν για την Ελλάδα. Πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν βορειοανατολικά της Αθήνας και ίδρυσαν εκεί τη Νέα Μάκρη – από το ελληνικό όνομα της Φετιγιέ, Μάκρη. Προς την αντίθετη κατεύθυνση, οι μουσουλμανικές κοινότητες της Ελλάδας μετεγκαταστάθηκαν στην Τουρκία.
Ένα μέρος από αυτές τις οικογένειες εγκαταστάθηκε στο Καγιάκιοϊ, αλλά η πετρώδης πλαγιά είχε λίγα να δώσει σε γεωργούς συνηθισμένους σε ελαιώνες και εύφορη γη, και οι περισσότεροι μετακόμισαν στην κοιλάδα από κάτω ή σε άλλα μέρη της περιοχής. Φεύγοντας, πολλοί πήραν μαζί τους τις πόρτες, τα κουφώματα των παραθύρων και τα δοκάρια των στεγών.
Τα σπίτια δεν κατοικήθηκαν ποτέ ξανά σε αξιόλογο βαθμό, και οι σεισμοί της Φετιγιέ το 1957 κατέστρεψαν πολλά από τα κτίρια που είχαν απομείνει. Στη συνέχεια η πέτρα και τα στοιχεία από τα άδεια σπίτια χρησιμοποιήθηκαν για την επισκευή των σπιτιών στην κοιλάδα. Όλα αυτά μαζί εξηγούν γιατί σήμερα τόσο λίγα σπίτια στο Καγιάκιοϊ έχουν διατηρήσει τις στέγες, τις πόρτες ή τα παραθυρόφυλλά τους.
Οι αναγνώστες του Λουί ντε Μπερνιέρ θα αναγνωρίσουν στο Καγιάκιοϊ το πραγματικό πρότυπο της Εσκιμπαχτσέ από το μυθιστόρημα Birds Without Wings. Το βιβλίο βοήθησε να γίνει το Καγιάκιοϊ γνωστό στους ξένους αναγνώστες. Το χωριό εμφανίζεται και στην οθόνη: εδώ γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία The Water Diviner (2014), με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου.
Στο Λεβίσσι υπήρχε ένα ασυνήθιστο ταφικό έθιμο. Οι νεκροί θάβονταν πρώτα σε ρηχούς τάφους κοντά στο παρεκκλήσι, και ύστερα από περίπου επτά ή οκτώ μήνες τα οστά εκταφιάζονταν και μεταφέρονταν στο οστεοφυλάκιο κοντά στις εκκλησίες. Έτσι, επί γενιές, τα λείψανα όλου του χωριού συγκεντρώνονταν σε ένα σημείο. Το έθιμο αυτό είναι γνωστό και σε άλλες ελληνικές κοινότητες της Ανατολίας και εξηγεί γιατί οι εκκλησίες βρίσκονταν στο κέντρο της ζωής του χωριού και όχι στην περιφέρειά του.
Σήμερα το Καγιάκιοϊ είναι προστατευόμενος ιστορικός χώρος, και ο αριθμός των σπιτιών που σώζονται δείχνει καθαρά πόσο μεγάλο ήταν κάποτε το χωριό.

Οι δύο εκκλησίες του Καγιάκιοϊ: η Κάτω και η Πάνω
Δύο ελληνορθόδοξες εκκλησίες σηματοδοτούν το κάτω και το πάνω άκρο του χωριού. Η Κάτω Εκκλησία (Παναγία Πυργιώτισσα) βρίσκεται στην είσοδο, και η Πάνω Εκκλησία (Ταξιάρχης), χτισμένη τον 19ο αιώνα, είναι πιο ψηλά στην πλαγιά. Αυτή τη στιγμή και οι δύο είναι κλειστές για τους επισκέπτες για λόγους ασφαλείας, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της ανάβασης φαίνονται και βοηθούν να καταλάβετε πόσο ψηλά έχετε ανέβει.
Οι εκκλησίες δεν ήταν οι μόνοι τόποι προσευχής. Ανάμεσα στα σπίτια είναι σκορπισμένα πολυάριθμα μικρά παρεκκλήσια, και από ορισμένα μπορεί να περάσετε χωρίς καν να τα προσέξετε. Αναζητήστε χαμηλά κτίσματα με καμαροσκέπαστη στέγη, σφηνωμένα στα σοκάκια και συχνά κολλημένα στον διπλανό τοίχο.
Το πλάτωμα στην Πάνω Εκκλησία προσφέρει υπέροχη θέα στον χώρο. Από εδώ μπορείτε να κοιτάξετε πίσω στα σπίτια από κάτω και, μια καθαρή μέρα, να δείτε ακόμη και τον Soğuk Su Koyu (Κόλπο του Κρύου Νερού) στην ακτή.
Η πιο ανοιχτή θέα απλώνεται αν ανεβείτε ως το μικρό παρεκκλήσι στην ίδια την κορυφή του λόφου, που σημαδεύεται από έναν ιστό σημαίας. Η σημαία φαίνεται σχεδόν από παντού στο χωριό, οπότε είναι και καλό σημείο αναφοράς αν χαθείτε στα σοκάκια.
Το πάνω τμήμα του χώρου φαίνεται πιο ανοιχτό από το κάτω μέρος του χωριού. Τις μέρες με αέρα, ο αέρας σφυρίζει στα άδεια ανοίγματα των παραθύρων. Μόλις απομακρυνθείτε από τον κάτω δρόμο, οι φωνές των άλλων επισκεπτών σβήνουν γρήγορα.

Αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες στο Καγιάκιοϊ που αξίζει να προσέξετε
Οι πιο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες είναι στο ύψος των ματιών μέσα στα σοκάκια και όχι στα ανοιχτά πανοράματα από ψηλά, και πολλές από αυτές δείχνουν πώς οι άνθρωποι προσαρμόζονταν στην απότομη πλαγιά χωρίς κεντρική ύδρευση.
- Στρογγυλεμένες γωνίες: στα στενά σοκάκια πολλά σπίτια έχουν στρογγυλεμένες γωνίες στο επίπεδο του δρόμου, για να περνούν πιο εύκολα οι άνθρωποι και τα φορτωμένα ζώα.
- Διώροφα σπίτια: τα περισσότερα σπίτια είχαν δύο ορόφους. Ο κάτω χρησίμευε συνήθως για στάβλος ή αποθήκη, και η οικογένεια ζούσε πάνω.
- Eski Çeşme (Η Παλιά Κρήνη): αυτή η ιστορική οθωμανική κρήνη βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο, λίγο κάτω από την είσοδο του χώρου, και συχνά περνά απαρατήρητη. Αξίζει μια σύντομη παράκαμψη στο πήγαινε ή στο έλα.
- Δεξαμενές βρόχινου νερού: χωρίς κεντρική ύδρευση, πολλά σπίτια βασίζονταν σε υπόγειες δεξαμενές όπου κατέληγε το νερό από τις στέγες. Πατάτε προσεκτικά: ορισμένα στόμια μπορεί να είναι εν μέρει κρυμμένα από πέτρες ή χορτάρι.
- Πέτρινα κουφώματα παραθύρων και θυρών: προσέξτε τα σκαλιστά πλαίσια όπου κάποτε κρέμονταν ξύλινα παραθυρόφυλλα και πόρτες. Ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν στέγες, δείχνουν τις αρχικές αναλογίες των σπιτιών.
- Ξεθωριασμένο μπλε στο εσωτερικό: μπείτε σχεδόν σε οποιοδήποτε σπίτι και θα δείτε ίχνη από τον ίδιο ανοιχτό μπλε ασβεστωμένο σοβά. Έχει ξεθωριάσει σε μια κιμωλιακή γκριζογάλανη απόχρωση και είναι ό,τι πιο κοντινό στο χαρακτηριστικό χρώμα του Καγιάκιοϊ.
- Κελάρια κρασιού και πηγάδια: ορισμένα σπίτια είχαν μικρό κελάρι κρασιού και δικό τους πηγάδι, οπότε εκτός από τις δεξαμενές αναζητήστε και χαμηλά ανοίγματα και κόγχες κάτω από το επίπεδο του δαπέδου.
- Ψηφιδωτά δάπεδα: θραύσματα από δάπεδα με βότσαλα και πλακίδια σώζονται σε ορισμένα σπίτια και, πιο εμφανώς, στις εκκλησίες.
🌿 Αγριοφάσκομηλο, χελώνες και συκιές: τι να προσέξετε στη διαδρομή προς τα πάνω
Τις ζεστές μέρες, καθώς ανεβαίνετε, στον αέρα πλανιέται συχνά η μυρωδιά του αγριοφάσκομηλου. Αν στα ξερά φύλλα δίπλα στο μονοπάτι κάτι θροΐσει ξαφνικά, κόψτε ταχύτητα και κοιτάξτε στα πόδια σας. Μπορεί να είναι μία από τις χελώνες που ζουν ανάμεσα στα ερείπια. Προσέξτε επίσης τις συκιές που φυτρώνουν ακόμη σε πολλές από τις παλιές αυλές – πολλά χρόνια αφότου έφυγαν οι οικογένειες που τις φύτεψαν.
Καφέ και χωριάτικη κουζίνα στο Καγιάκιοϊ
Μετά τον περίπατο στα ερείπια κατεβείτε μέσα από το σημερινό χωριό ως τον κεντρικό δρόμο, όπου μικρά εστιατόρια και σκιερές βεράντες προσφέρουν δροσιά και ξεκούραση. Εδώ δεν υπάρχουν κλαμπ, beach bar και κράχτες έξω από τα εστιατόρια – μόνο καφέ σε κήπους και μερικά μαγαζιά με παραδοσιακό γκιοζλεμέ (τουρκική πίτα με γέμιση που ψήνεται σε μεταλλικό ταψί).
Τα περισσότερα βρίσκονται ανάμεσα σε ελιές και παλιούς πέτρινους τοίχους, και στις αυλές υπάρχει αρκετή σκιά για μεσημεριανό διάλειμμα. Ένα φρέσκο γκιοζλεμέ με ένα δροσερό ποτό ή τουρκικό καφέ είναι εξαιρετική ανάπαυλα μετά την ανάβαση. Οι γάτες του χωριού κάνουν βόλτες ανάμεσα στα τραπέζια, και κανείς δεν σας βιάζει.
Στην είσοδο, δίπλα στα καφέ, μερικοί μικροί πάγκοι πουλούν μαγνητάκια και σουβενίρ τοπικής κατασκευής.

Πεζοπορία από το Καγιάκιοϊ ως το Ολουντενίζ
Από την Πάνω Εκκλησία προς το Ολουντενίζ οδηγεί σημαδεμένο μονοπάτι. Η πεζοπορία διαρκεί περίπου 1,5–2 ώρες προς τη μία κατεύθυνση – ανάλογα με τον ρυθμό και τη ζέστη. Στη διαδρομή ανοίγεται κατά διαστήματα θέα στην ακτή, και μετά το μονοπάτι κατεβαίνει προς το θέρετρο.
Ασφάλεια στη διαδρομή Καγιάκιοϊ – Ολουντενίζ
Είναι ορεινή πεζοπορία σε ανώμαλο έδαφος και όχι ήρεμος περίπατος στο χωριό. Το μονοπάτι είναι κατά σημεία πετρώδες, ανώμαλο και εκτεθειμένο, και δεν ενδείκνυται για όσους δυσκολεύονται στις απότομες κατηφόρες
- Ακολουθείτε την κιτρινοκόκκινη σήμανση της διαδρομής.
- Φορέστε παπούτσια με καλό πάτο και πάρτε τουλάχιστον 1,5 λίτρο νερό ανά άτομο.
- Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο αποφύγετε τη μεσημεριανή ζέστη και μην ξεκινάτε λίγο πριν από το ηλιοβασίλεμα.
Συνήθως το μονοπάτι γίνεται ακριβώς με αυτή την κατεύθυνση, από το Καγιάκιοϊ προς τα κάτω, στο Ολουντενίζ, γιατί η διαδρομή είναι κυρίως κατηφορική και γενικά απαιτεί λιγότερη δύναμη, αν και οι απότομες κατηφόρες κουράζουν τα γόνατα. Από το Ολουντενίζ μπορείτε να επιστρέψετε στη Φετιγιέ με ντολμούς ή ταξί, οπότε αν ξεκινάτε αργά, ελέγξτε από πριν τα ωράρια των δρομολογίων επιστροφής.
Το μονοπάτι προς τον Κόλπο του Κρύου Νερού
Από την πίσω πλευρά της Πάνω Εκκλησίας κατεβαίνει προς τον Soğuk Su Koyu (Κόλπο του Κρύου Νερού) ένα ανώμαλο μονοπάτι – περίπου 1,6 χλμ. προς τη μία κατεύθυνση, ή περίπου 40 λεπτά με τα πόδια. Σε σημεία η κατάβαση είναι απότομη, και η ανάβαση πίσω είναι πιο δύσκολη από όσο φαίνεται από πάνω, οπότε σχεδιάστε την ως ξεχωριστό περίπατο.
Στον Soğuk Su Koyu μπορείτε να φτάσετε μόνο με τα πόδια ή με σκάφος. Ο κόλπος πήρε το όνομά του από την κρύα πηγή γλυκού νερού που αναβλύζει σε μια σπηλιά στο ύψος του νερού, και όσο πιο κοντά της κολυμπάτε, τόσο πιο αισθητά κρύα γίνεται η θάλασσα. Η παραλία έχει βότσαλο, και οι παράκτιες πέτρες γλιστρούν μερικές φορές από τα φύκια, οπότε τα παπούτσια θαλάσσης θα φανούν χρήσιμα. Δεν υπάρχει καμία παροχή, ποτά και φαγητό πρέπει να πάρετε μαζί σας. Τα σκάφη των εκδρομών έρχονται εδώ στη μέση της ημέρας, και προς το τέλος της ημέρας, όταν φύγουν, ο κόλπος είναι συνήθως πιο ήσυχος.
Πεζοπορία κοντά: η μονή Αφκουλέ
Αν αγαπάτε τους ιστορικούς τόπους και δεν σας τρομάζει ένα πιο δύσκολο μονοπάτι, το Καγιάκιοϊ μπορεί να συνδυαστεί με τη μονή Αφκουλέ, που είναι κολλημένη σε έναν βράχο πάνω από τη θάλασσα· σε αυτήν οδηγεί πεζοπορικό μονοπάτι από τον δρόμο Καγιάκιοϊ – Γκεμιλέρ. Είναι αρκετά κοντά για να την επισκεφθείτε την ίδια μέρα, αλλά αντιμετωπίστε την ως ξεχωριστή πεζοπορία και όχι ως σύντομη παράκαμψη.
Η παραλία Γκεμιλέρ και το νησί του Αγίου Νικολάου
Αν έχετε αυτοκίνητο, η παραλία Γκεμιλέρ είναι πολύ κοντά. Οδηγήστε στον ίδιο δρόμο από το Καγιάκιοϊ προς τα δυτικά περίπου 6–7 χλμ., ώσπου να βγει στην ακτή. Στην παραλία με το βότσαλο υπάρχει καφέ, ξαπλώστρες προς ενοικίαση και καθαρό, ήρεμο νερό.
Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το νησί Γκεμιλέρ, γνωστό και ως νησί του Αγίου Νικολάου. Στη βυζαντινή περίοδο ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, και οι πλαγιές του είναι γεμάτες ερείπια από εκκλησίες, παρεκκλήσια και μια εν μέρει γκρεμισμένη στεγασμένη στοά. Από την παραλία Γκεμιλέρ κινούνται μικρά σκάφη, και εκεί μπορείτε επίσης να νοικιάσετε κανό ή θαλάσσιο ποδήλατο για να πάτε μόνοι σας. Το νησί είναι επίσης μία από τις στάσεις της θαλάσσιας εκδρομής στο Ολουντενίζ μας, αν θέλετε να το δείτε από τη θάλασσα.
Νωρίς το βράδυ μπορείτε να ανεβείτε στην κορυφή του νησιού για να υποδεχθείτε το ηλιοβασίλεμα. Το μονοπάτι προς τα πάνω είναι πετρώδες, οπότε φορέστε κανονικά παπούτσια, όχι σαγιονάρες, και αρχίστε να κατεβαίνετε πριν σκοτεινιάσει. Η είσοδος στο νησί είναι με εισιτήριο.

Συχνές ερωτήσεις για το Καγιάκιοϊ
Από πού στη Φετιγιέ ξεκινά το ντολμούς για το Καγιάκιοϊ;
+
Πώς να φτάσετε στο Καγιάκιοϊ από το Χισάρονου ή το Ολουντενίζ;
+
Μπορεί κανείς να μπει στις εκκλησίες του Καγιάκιοϊ;
+
Μπορεί κανείς να πάει με τα πόδια από το Καγιάκιοϊ στον Κόλπο του Κρύου Νερού;
+
Μπορεί κανείς να πάει με τα πόδια από το Καγιάκιοϊ στο Ολουντενίζ;
+
Είναι το Καγιάκιοϊ κατάλληλο για παιδιά και παιδικά καρότσια;
+
Υπάρχουν τουαλέτες ή καφέ μέσα στον χώρο;
+
Σχετικά με αυτόν τον οδηγό
Αυτός ο οδηγός γράφτηκε από την τοπική ομάδα της Fethiye Tours. Ενημερώνουμε τις πρακτικές πληροφορίες ύστερα από έλεγχο επί τόπου ή μέσω αξιόπιστων τοπικών επαφών.