Spookdorp Kayaköy: prijzen, openingstijden en tips

📅 Laatst bijgewerkt: 2 november 2026 • 🛡️ Vóór publicatie ter plaatse gecontroleerd: entreeprijs, betaalmogelijkheden, openingstijden en bereikbaarheid.

Spookdorp Kayaköy, ook bekend als Levissi, is een verlaten dorp op een heuvelhelling, zo’n 8 km van Fethiye. Verspreid over de helling boven het huidige dorp volgen de dakloze stenen huizen, kapelruïnes en smalle steegjes nog altijd de contouren van de nederzetting die hier ooit stond.

Het verdient meer dan een snelle fotostop. De steegjes lopen in terrassen de helling op, en terwijl u langs oude deuropeningen, binnenplaatsen en afbrokkelende muren loopt, krijgt u stukje bij beetje een beeld van hoe de mensen hier tot 1923 leefden.

Is Kayaköy een bezoek waard?

Kayaköy is een bezoek waard vanwege de lege huizen, de ruïnes van twee kerken, het uitzicht over het dal en de stilte van een dorp dat al een eeuw verlaten is. Het is geen museum met een vaste route of verzorgde presentaties, en er is weinig bewegwijzering. Zodra u begint te lopen, wordt de opzet echter snel duidelijk: huizen in getrapte rijen, steegjes die de hoogtelijnen volgen en de twee kerken aan de onder- en bovenkant van het dorp. Trek meer tijd uit dan u misschien denkt als u verder omhoog wilt dan het onderste deel.

Zo komt u in Kayaköy vanuit Fethiye en Ölüdeniz

Kayaköy ligt dicht bij het centrum van Fethiye: 20–25 minuten met de dolmuş, of ongeveer 15 minuten met de auto. Buiten de stad slingert de minibus omhoog door de met dennen begroeide heuvels en zet u af aan de rand van de ruïnes.

Overdag rijden er regelmatig dolmuşen naar Kayaköy. In Fethiye zijn er twee belangrijke opstapplaatsen:

• Achter de Yeni Hamidiye-moskee (Witte Moskee) in het centrum.
• Achter de Otogar van Fethiye, het centrale busstation.

Met de auto ligt Kayaköy ongeveer 8 km van Fethiye, via de weg naar Kayaköy. U kunt parkeren bij de ingang van het dorp en langs de lagere weg.

Met de auto kunt u in dezelfde rit ook doorrijden naar het Gemiler-strand of naar Ölüdeniz.

Logeert u in Ölüdeniz of Hisarönü, dan hoeft u niet via Fethiye terug. Een tweede weg vertrekt vanuit Hisarönü en loopt door het dennenbos naar Kayaköy, een afstand van ongeveer 5 km. Vanaf de kant van Ölüdeniz is dat de snelste route.

Entreeprijs en openingstijden van Kayaköy in 2026

De entree kost momenteel de tegenwaarde van €3 in lira en is alleen contant te betalen. Pinpassen, creditcards en vreemde valuta worden bij de kassa niet geaccepteerd, dus neem genoeg Turkse lira mee voor uw hele gezelschap. Prijzen per oktober 2026.

Het bedrag in lira hangt af van de dagkoers. Kleine biljetten zijn handig, want de kassa heeft niet altijd wisselgeld.

In het hoogseizoen is het terrein meestal open van 09:00 tot 20:00, met laatste toegang om 19:30. In de winter zijn de openingstijden korter; kijkt u bij een late aankomst even op het bord bij de ingang.

Is Kayaköy zwaar om te verkennen?

Op sommige plekken wel. De paden zijn oneffen, bezaaid met losse stenen en op verschillende stukken steil. De steegjes kunnen ook stoffig zijn. Toch lukt het de meeste bezoekers zonder moeite om het onderste deel van het dorp te bekijken. De ruïnes zijn niet geschikt voor rolstoelen.

Hoeveel tijd moet u voor Kayaköy uittrekken?

U hoeft niet elke hoek van Kayaköy te verkennen om er een goed gevoel bij te krijgen. Hoe ver u gaat, hangt af van uw tijd, energie en conditie.

• Kort bezoek: reken op 45–60 minuten om de lagere ruïnes te zien, door de hoofdsteegjes te lopen en een paar foto’s te maken. Een goede keuze als u de wandeling vrij makkelijk wilt houden.
• Standaardbezoek: reken op 1,5–2 uur om het onderste deel te verkennen, hoger tussen de ruïnes te klimmen en van de wijdere uitzichten over het dal te genieten.
• Langer bezoek: reken op 3 uur of meer om naar de Bovenkerk te klimmen en door te lopen naar Soğuk Su Koyu (de Koudwaterbaai) voordat u terugkeert.

Het pad naar Ölüdeniz is weer iets heel anders: het duurt 1,5–2 uur enkele reis en eindigt aan de kust, niet weer bij de ingang.

Het beste moment van de dag voor Kayaköy

Laat in de middag is vaak het beste moment voor Kayaköy, vooral van eind voorjaar tot begin herfst. De hitte is dan afgenomen en de laagstaande zon laat de structuur van de oude stenen goed uitkomen.

Praktische tips voordat u Kayaköy verkent

De geschiedenis van Levissi en de bevolkingsruil van 1923

Lang voor het dorp dat u vandaag ziet, woonden er al mensen op deze helling. Sarcofagen en rotsgraven in de omliggende heuvels wijzen op bewoning in de Lycische en later de hellenistische periode, en de antieke stad Karmylassos zou op of vlak bij dezelfde helling hebben gelegen. Nadat de regio in de 15e eeuw onder Ottomaans bestuur was gekomen, bleef de plaatselijke Grieks-orthodoxe gemeenschap hier wonen, met een zekere autonomie over haar eigen religieuze en gemeenschapszaken.

De nederzetting groeide vooral in de 18e en 19e eeuw. De schattingen van haar omvang lopen sterk uiteen, van een paar honderd tot meer dan 3.000 stenen huizen die in terrassen de helling op liepen. De meeste waren compacte eengezinswoningen van zo’n 50 vierkante meter, tussen kerken, kapellen, scholen en werkplaatsen, verbonden door smalle steegjes. Ook de bevolkingscijfers lopen uiteen, maar vaak worden Ottomaanse gegevens uit 1912 aangehaald, die uitkomen op ongeveer 6.500 inwoners.

De helling zelf is te rotsachtig en steil voor landbouw, en daarom legde de gemeenschap zich toe op handel en ambacht. De bewoners werkten als timmerman, steenhouwer, smid, hoefsmid en kleermaker, en hun werkplaatsen bedienden de hele omgeving. Begin 20e eeuw had Levissi een eigen markt, een postkantoor, een apotheek en een ziekenhuis met vaste artsen, waar ook mensen uit de omliggende dorpen gebruik van maakten. Het dorp had ook eigen scholen, waaronder een meisjesschool op de helling boven het dorp, waar in het Grieks werd lesgegeven. Wie verder wilde studeren, moest naar Rodos, Athene of Istanbul.

De terrasvormige opzet is een van de meest kenmerkende eigenschappen van Kayaköy en was zo ontworpen dat geen enkel huis een ander het zonlicht of het uitzicht ontnam. Door op de helling te bouwen bleef bovendien de vlakkere, beter bewerkbare grond in het dal vrij voor de landbouw.

Levissi was niet de enige gemeenschap hier. Moslim-Turkse families woonden in een aparte nederzetting op de vlakte eronder en bewerkten de dalbodem, terwijl de Grieks-orthodoxe gemeenschap op de helling bleef. Volgens plaatselijke verhalen leefden de twee gemeenschappen generaties lang met weinig wrijving naast elkaar, tot oorlog en de bevolkingsruil daar een einde aan maakten.

Tot 1923 heette het dorp Levissi. Op grond van de overeenkomst over de bevolkingsruil tussen Griekenland en Turkije moesten de bewoners naar Griekenland vertrekken. Velen vestigden zich ten noordoosten van Athene, waar ze Nea Makri stichtten, wat “Nieuw-Makri” betekent, naar de Griekse naam voor Fethiye. In omgekeerde richting werden moslimgemeenschappen uit Griekenland in Turkije hervestigd.

Een deel van die families werd in Kayaköy gehuisvest, maar de stenige helling had boeren die gewend waren aan olijfgaarden en vruchtbare grond weinig te bieden, en de meesten trokken verder naar het dal of elders in de regio. Velen namen bij hun vertrek deuren, raamkozijnen en dakbalken mee.

De huizen werden nooit meer op enige schaal bewoond, en de aardbevingen die Fethiye in 1957 troffen beschadigden veel van de overgebleven gebouwen. Daarna werden stenen en bouwmaterialen uit de lege huizen hergebruikt om woningen in het dal te herstellen. Samen verklaren deze verliezen waarom zo weinig huizen in Kayaköy nog een dak, deuren of luiken hebben.

Lezers van Louis de Bernières herkennen in Kayaköy het echte voorbeeld voor Eskibahçe uit de roman Birds Without Wings. Het boek heeft Kayaköy bij lezers wereldwijd bekender gemaakt. Ook op het scherm was het dorp te zien: hier werden scènes opgenomen voor The Water Diviner (2014), geregisseerd door en met in de hoofdrol Russell Crowe.

Levissi kende een ongebruikelijk begrafenisgebruik. De doden werden eerst begraven in ondiepe graven naast een kapel, en zo’n zeven of acht maanden later werden de botten opgegraven en naar een knekelhuis in de kerken gebracht. Zo werden de stoffelijke resten van het hele dorp generaties lang op dezelfde plek verzameld. Dit gebruik is ook bekend uit andere Griekse gemeenschappen in Anatolië, en het verklaart waarom de kerken in het hart van het dorpsleven stonden en niet aan de rand.

Tegenwoordig is Kayaköy een beschermde historische plek, en het aantal huizen dat nog overeind staat geeft een duidelijk beeld van hoe groot het dorp ooit was.

De twee kerken van Kayaköy: de Benedenkerk en de Bovenkerk

Twee Grieks-orthodoxe kerken markeren de onder- en bovenkant van het dorp. De Benedenkerk (Panagia Pyrgiotissa) ligt bij de ingang, en de in de 19e eeuw gebouwde Bovenkerk (Taksiyarhis) staat hoger op de helling. Beide zijn momenteel om veiligheidsredenen gesloten voor publiek, maar ze blijven het grootste deel van de klim in zicht en helpen u in te schatten hoe ver u al bent.

De kerken waren niet de enige gebedshuizen. Tussen de huizen liggen talrijke kleine kapellen verspreid, en u kunt er gemakkelijk een paar voorbijlopen zonder ze op te merken. Let op lage gebouwtjes met een tongewelf, weggestopt in de steegjes en vaak direct tegen een naburige muur gebouwd.

Rond de Bovenkerk hebt u een mooi uitzicht over het terrein. Van hieruit kijkt u terug over de huizen en ziet u op heldere dagen zelfs Soğuk Su Koyu (de Koudwaterbaai) beneden aan de kust.

Voor het weidste uitzicht klimt u door naar de kleine kapel helemaal boven op de heuvel, te herkennen aan een vlaggenmast. De vlag is vanuit bijna het hele dorp te zien en is daardoor ook een handig herkenningspunt als u in de steegjes de weg kwijtraakt.

Het bovenste deel van het terrein voelt meer blootgesteld aan dan het onderste deel van het dorp. Op winderige dagen fluit de wind door de lege raamopeningen. Zodra u zich van de lagere weg verwijdert, verstommen de stemmen van andere bezoekers snel.

Architectonische details om op te letten in Kayaköy

De meest veelzeggende details vindt u op ooghoogte in de steegjes, niet in de brede vergezichten van bovenaf, en veel ervan laten zien hoe mensen zich aanpasten aan een steile helling zonder centrale watervoorziening.

• Afgeronde hoeken: in de smallere steegjes hebben veel huizen op straatniveau afgeronde hoeken, zodat mensen en beladen lastdieren er makkelijker langs konden.
• Huizen met twee verdiepingen: de meeste woningen hadden twee verdiepingen. De begane grond diende meestal als stal of opslagruimte, en het gezin woonde erboven.
• Eski Çeşme (de Oude Fontein): deze historische Ottomaanse fontein staat aan de hoofdweg, iets onder de ingang van het terrein, en wordt vaak over het hoofd gezien. Hij is een korte omweg op de heen- of terugweg waard.
• Regenwaterputten: zonder centrale watervoorziening waren veel huizen afhankelijk van ondergrondse regenputten die vanaf het dak werden gevuld. Let goed op waar u loopt: sommige openingen kunnen deels verborgen zijn door stenen of gras.
• Stenen raam- en deurkozijnen: let op de gehouwen kozijnen waarin ooit houten luiken en deuren hingen. Zelfs waar de daken verdwenen zijn, tonen ze nog de oorspronkelijke verhoudingen van de huizen.
• Vervaagd blauw binnenin: stap bijna elk huis binnen en u vindt sporen van dezelfde lichtblauwe kalklaag op het pleisterwerk. Die is verweerd tot een krijtachtig grijsblauw en komt het dichtst bij een kenmerkende kleur van Kayaköy.
• Wijnkelders en putten: een aantal huizen had een kleine wijnkelder en een eigen put; let dus naast de regenputten ook op lagere openingen en nissen onder vloerniveau.
• Vloermozaïeken: stukken vloer van kiezels en tegels zijn in sommige huizen bewaard gebleven, en beter zichtbaar in de kerken.

Cafés en dorpskeuken in Kayaköy

Loop na uw wandeling door de ruïnes via het huidige dorp terug naar de hoofdweg, waar kleine restaurants en schaduwrijke terrassen een koele plek bieden om te zitten. Er zijn geen clubs, geen strandbars en geen obers die u naar binnen roepen, alleen tuincafés en een paar zaken met traditionele gözleme (een hartig Turks platbrood dat op een bakplaat wordt gebakken).

De meeste liggen tussen olijfbomen en oude stenen muren, met binnenplaatsen die schaduwrijk genoeg zijn voor een middagpauze. Verse gözleme met een koud drankje of een Turkse koffie is een welkome pauze na de klim. Plaatselijke katten lopen tussen de tafels door, en niemand jaagt u op.

Bij de ingang verkopen naast de cafés een paar kraampjes magneten en plaatselijk gemaakte souvenirs.

Wandelen van Kayaköy naar Ölüdeniz

Een gemarkeerd pad loopt vanaf de omgeving van de Bovenkerk verder richting Ölüdeniz. De wandeling duurt ongeveer 1,5–2 uur enkele reis, afhankelijk van uw tempo en de hitte. Onderweg vangt u af en toe een glimp van de kust op, voordat het pad afdaalt naar de badplaats.

Het pad wordt meestal in deze richting gelopen, van Kayaköy omlaag naar Ölüdeniz, omdat het grotendeels bergaf gaat en in totaal minder inspanning kost, al zijn de steile afdalingen zwaar voor de knieën. Vanuit Ölüdeniz kunt u met de dolmuş of een taxi terug naar Fethiye; controleer de terugreistijden voordat u vertrekt als u laat op de dag loopt.

Wandelen naar de Koudwaterbaai

Een ruw pad daalt vanachter de Bovenkerk af naar Soğuk Su Koyu (de Koudwaterbaai), ongeveer 1,6 km enkele reis, of zo’n 40 minuten lopen. De afdaling is op sommige plekken steil en de klim terug is zwaarder dan hij er van bovenaf uitziet, dus plan hem als een volwaardige wandeling.

Soğuk Su Koyu is alleen te voet of per boot bereikbaar. De baai dankt haar naam aan een koude zoetwaterbron die in een grot aan de waterkant opwelt, en de zee wordt merkbaar kouder naarmate u ernaartoe zwemt. Het strand bestaat uit kiezels en de rotsen langs de kust kunnen glad zijn door algen, dus waterschoenen zijn een goed idee. Er zijn geen voorzieningen; u moet zelf drinken en eten meenemen. Rondvaartboten leggen er midden op de dag aan, en laat in de middag, als ze weer vertrokken zijn, is het in de baai meestal rustiger.

Gemiler-strand en het eiland van Sint-Nicolaas

Met de auto is het Gemiler-strand maar een kort ritje verder. Volg dezelfde weg vanaf Kayaköy ongeveer 6–7 km naar het westen tot hij de kust bereikt. Het kiezelstrand heeft een café, ligbedden te huur en schoon, rustig water.

Recht ertegenover ligt het Gemiler-eiland, ook bekend als het eiland van Sint-Nicolaas. In de Byzantijnse tijd was het een belangrijk religieus centrum, en de hellingen liggen bezaaid met ruïnes van kerken, kapellen en een deels ingestorte overdekte gang. Kleine bootjes varen over vanaf het Gemiler-strand, en u kunt er ook een kano of waterfiets huren om zelf over te steken. Het eiland is bovendien een van de stops van onze boottocht vanuit Ölüdeniz, als u het liever vanaf het water ziet.

In de vroege avond kunt u naar de top van het eiland klimmen voor de zonsondergang. Het pad omhoog is rotsachtig, dus draag stevige schoenen in plaats van slippers en begin aan de afdaling voordat het donker wordt. Voor het eiland betaalt u entree.

Veelgestelde vragen over Kayaköy